"21گرم "فيلمي است به معني واقعي كلمه غربي .اين گزاره كدام حقيقت فروخفته را در مورد اين فيلم مكشوف مي سازد.نگاهي گذرا به اين فيلم  اين حقيقت را در جلوي چشمانمان مي نشاند كه فيلم ساز به اين دليل اين شيوه روايي غير معمول را در پيش گرفته است تا با گم كردن تماشاگر در سيل سر در گم رويداد ها وي را از مطرح كردن پرسش اصلي در مورد جامعه باز دارد.چرا كه هرچند اين فيلم در بعضي مواقع به انعكاس برخي از پرسش هاي جامعه مدرن مي پردازد ولي در نهايت از طرح كردن اين پرسش ها به عنوان فاكتورهايي  كه گوشه هايي از زندگي مدرن جامعه غربي را روشن كند سر باز مي زند.

پس تنها مفر براي فراچنگ آوردن  فضاي گفتماني كه اين فيلم براي رسيدن به آن تقلا مي كند مطرح كردن پرسش هاي مسكوت مانده در فيلم است.پرسشي كه تنها در برخي صحنه ها به صورت مونولوگ از زبان شخصيتي از فيلم بيان مي شود تا راه را براي نتيجه گيري اخلاقي فيلم باز كند.اين پرسش،پرسشي است در باره مرگ.پرسشي كه جواب آن تا اواخر قرون وسطي و اوايل رنسانس بر گرده هاي مسيح سنگيني مي كرد.

سپس انسان مدرن با به چالش كشيدن ارزش هاي مسيحي اين بار را از گرده هاي عيسي به پاهاي خود منتقل كرد.همان روندي كه يك از شخصيت هاي فيلم از ابتدا طي مي كند.ازهنگامي كه در كليسا مراسم عشاي رباني را به جا مي آورد تا جايي كه با حالتي مازوخيستي با چاقوي گرگرفته صليب  خالكوبي شده بر دستش را زخم مي زند.

در اين فيلم نيز همچون تمامي فيلم هاي گونزالس اروتيك و نيرويي كه شايد بتوان با كمي اغماض ليبيد و بر آن  نام نهاد صحنه داري مي كند و چون اسب رم  كرده از اعماق ضمير تاخود آگاه جمعي غرب به بيرون مي سرد.

متاسفانه فيلم ساز نه تنها از جواب دادن به اين پرسش ها طفره مي رود،بلكه با پيام هاي اخلاقي كه به صورت خطابه در آخر فيلم بيان مي شود تمام روند فيلم را به مخاطره مي كشاند و تا حدودي از اعتبار ساقط مي كند.

حال وقت پاسخ گويي به اين سوال مي رسد كه چرا بايد 21گرم را فيلمي به تمامي غربي دانست.پاسخ اين سوال درجواب دادن به اين پرسش واقع است كه چرا فيلم ساز از پاسخ گويي به سوال هايي كه به صورت ابتر در فيلمش مطرح مي شوند سر باز مي زند .اين سوال را از چند منظر بايد به ميدان جنگ كشاند.

تمدن غرب هميشه در انتظار فاجعه است. نظام سرمايه داري اين غريزه غربي را با ايجاد دهشت در بيرون دايره زندگي ملموس مردمان ارضا مي كند.اين غريزه سيمرغي است كه از پرندگان مختلفي تشكيل شده است اما  پرنده اي كه داراي شهبال هاي زرين است همواره بر گرده مرگ لانه مي سازد.پس اين بزرگ ترين راز انسان بزرگترين وحشت او را تشكيل مي دهد.همچنين نظام سرمايه داري مي كوشد تا با زلال نشان دادن هر چيز جلوي طرح پرسش از آن را بگيرد و شناخت را در غالب بسته هاي شيك و رنگي  با عنوان توهم دانستن به در خانه مردمانش ارسال كند.

خواستگاه 21 گرم نيز نظام سرمايه داري است.پس نمي توان اين انتظار را داشت كه اين فيلم دهشت را به سطح ملموس زندگي مردم بياورد وسعي كند با طرح پرسش هايي خواب سنگين توده را درهم شكند.

بر فيلم از لحاظ تكنيكي نيز نقد هايي وارد است.سردرگمي روايي در نهايت بر جريان سيال ذهن مي چربد و اين مسئله اي است كه خواستگاهش برش هاي شتاب زده صحنه هاست.

با اين همه  از ديدن اين فيلم لذت خواهيد برد  

خرداد ماه است.دارم امتحان نهايي را مي دهم تا شايد ديگر دانش آموز نباشم وشايد يكسال ديگر بخوانم در پيش دانشگاهي و شايد لباس دانشجويي بنشيند در تنم. اين واكنش من است نسبت به فضايي كه با شايد هايش محاصره ام كرده است.بخوانيد آنرا

*عقربه ساعت به كشداري ظهر مسخ شده تابستان مي گذشت.كولر زهوار در رفته حداكثر تلاشش را مي كرد تا فضاي گر گرفته سالن را خنك كند.مراقب با غرور در سالن قدم مي زد.پسركي در گوشه اي از سالن با التماس چشم به همكلاسيش دوخته بود بلكه نجاتش دهد.قلم بر كاغذ مي خراميد تا وهم دانستن يا تصور شكست را بيدار سازد.مسئول حوزه با وسواس چهره داوطلبان را با عكس هايشان مقايسه مي كرد.پسرك كه از دوستش نا اميد شده بود با بغض سالن را ترك كرد.من با غرور ورقه مغلوب شده را تحويل مسئول حوزه دادم تا وجودم،بودنم محسور شود در شماره اي :772...حوزه كوثر....

*عقربه ساعت به كشداري ظهر مسخ شده تابستان مي گذشت.در خيابان هواي يخ زده سر و صورت عابران را زخم مي زد.خورشيد بي رمق زمستاني حتي از آب كردن برف هاي يخ زده خيابان عاجز بود.در گوشه اي از خيابان كارتن خوابي سگ لرز مي زد و زن عابري سعي مي كرد با تكان دادن سر حداكثر همدردي اش را نشان دهد.پسري به مادرش مي گفت خدا كنه دوباره برف بياد.كارتن خواب زير لب خدا خدا مي كرد تا ديگر برف نبارد،اما باريد.بعد از ظهربرق شادي در چشمان پسرك موج مي زد.شب آمبولانسي درب و داغان تن كارتن خواب را به ميهماني گرما برد....هويت:ناشناس...علت مرگ:سرمازدگي....شماره:386اميريه.....

*عقربه ساعت به كشداري ظهر مسخ شده تابستان مي گذشت.معلم پاي تخته پا سفت كرده بود و نمي نشست.سعي مي كرد ادبيات به خورد بچه ها بدهد.با فخر فروشي از ادبيات سخن مي گفت و ادبيات را دواي دردهاي انسان مي دانست.جمله اي از اخوان را پاي تخته نوشت .با غرور نگاهي به آن انداخت و گفت:اگر مي خواهيد ادبيات را بشناسيد بايد بدانيد اين جمله 16واژه دارد...33تكواژ....و75واج.....

*عقربه ساعت خوابش برده بود....اخوان معلم خصوصي گرفته بود تا ادبيات را بشناسد....كارتن خوابي شماره اي بر سينه اش نسب كرده بود....پسرك تمام دانه هاي برف را شمرده بود....هفت مليارد و سيصد مليون و يك....كافكا به شماره كارمندي اش افتخار مي كرد...نيچه در حال شمردن تكواژهاي كتابش بود.... كسي شماره من را برداشته بود....من شماره ام را مي خواهم....772...حوزه كوثر.......