زنبورها ايستاده مي ميرند

روزها ايستاده در شب فرو مي غلتند

و من خميده،پاي مي نهم بر آستان خشم!

درتو خشمي است كه از من جان ميگيرد

درمن عصيانيست كه از تو شهد مي نوشد

و در كالبدت حنجره اي جوانه مي زند

از خون تمامي فرياد ها

و من

تنت را مي جويم در كشاكش هر اشك

چون لباني كه فرو مي نشاند عطشي را

آرام وسرکش،غرقه در اشک های خونین

فرياد بزن!

تا جان سپارم بر انگشتانت بي هيچ دردي

بي هيچ چشمي كه فرو پاشد

بي هيچ دستي كه گشاده گردد

بي قطره اي خون

چرا كه زنبورها ايستاده مي ميرند

روزها ايستاده در شب فرومي غلتند

و من ايستاده در شب هايت به خون مي نشينم

چراكه روزها خميده در آستانت جان مي سپارند....

سركش و آزاد

همخوابه شدن با تمامي كوچه ها

در رخوت سنگين بيداري

لحظه لحظه قد كشيدن

لحظه لحظه باليدن

جايي ميان تمام اشك ها جان دادن

عريان شدن

در هم آغوشي پاك درد و اشك

آري!

سركش و آزاد

زيستن بر تازيانه هاي فصل سرد

جان گرفتن براي تمامي نفس هايت

جان دادن براي لحظه لحظه ي باتو بودن

و زيستن در بسترت

عريان و تلخ

شوريدن،فرياد زدن

گريستن

و جان گرفتن

مصلوب و مفلوك

زير تازيانه هاي فصل سرد......

باد وزنده از دور دست

زخم مي زند نخل هاي ساحلي را

دختران دريا كنار

سينه هاشان سفت و چشمهاشان خمار

هلهله كنان باد را شو مي كنند

و در جامه نيمه عريانشان

مرغ هاي دريايي را خانه مي دهند

در دور دست

چند قايق از پستان هاي موج

ويراني مي مكند

پسران سبزه در ساحل حسرت مي فروشند

مادران درد اشك هاشان را

جهاز دريا مي كنند

خانه هاي تفتيده در آفتاب

درد را به چله نشسته اند

و من غرقه وهم و خيال

در اتاق كوچکم خواب دريا را مي بينم....

                                                         تهران موحش

                                        غرقه در باد هاي موسمي فصل سرد!

و من قانعم به بادي كه مي وزد

به درختي كه زخم مي خورد

به افسانه هاي كهن سرزمين هاي دور

من قانعم به عطشي كه از تو برمي خيزد

به ياد كوچكت ميان دو شك

و خنده اي زهر آگين ميان دو اشك

من قانعم به ياد آغوشت در برهوت كوچه ها

به پرسه زني هاي عبث زير باران

من قانعم به تنهايي

به قطره قطره زهري كه در جانم جوانه مي زند

من قانعم به فرياد

به زخمي كه مي زند

به دردي كه در جانم مي ريزد

من قانعم

اما كو زباني كه فرونشاند شهوتم را

كو درد مشتركي از براي عصيان

كو آغوشي از براي پرسه زني هاي مدام

من قانعم

ولي كو درگاهي كه بر برش پا سفت كنم

كو اندك جايي براي هم آغوشي با اشك هايت

من قانعم

ليك كو لبي براي فرياد؟