در خيابان دود گرفته باد مي وزد

هزاران شعر

هزاران درد

هزاران ماه

پاخوش كرده

بر نغمه هاي جاودان روز

در گذرند

و فرياد هايي كه جان مي سپارند

بر سريرناپاك گناه

تنها از گلوي عاشقان مي رويند.

در خيابان دود گرفته باد مي وزد

هزاران سرود بي فرجام

در انتظار لبي از براي فرياد

مويه كنان به خواب مي روند

خنياگران خسته

تصنيف هاشان را هبه باد مي كنند

عابران گنگ به پرواز در مي آيند

و پيشكش مي كنند اشكهاشان را

به ساحت سينه ات

بر آخرين بيت نغمه فريادت

نغمه دردت

كه تنها از گلوي عاشقان مي رويد.

در خيابان دود گرفته باد مي وزد

در خيابان دود گرفته

همه چيزي به خواب مي رود

بر رخوت گنگ آغوشت

كه مي گشاييش بر اشك هاي پرندگان دور

در خيابان دود گرفته

باد مي وزد.....

عشق بازي

هم آغوشي

هم خوابگي

عشق

شهوت

نياز

شعر

فرياد

عصيان

هرچه مي خواهي نامش كن

خواهم سرودش

***

بر بستر شعرهايم

همه چيزي به خواب مي روند

و قلم كه بر سرانگشتانم به رقص در مي آيد

رودخانه ها مي گريند

دختركان تازه بالغ عاشق مي شوند

و تو مي ميري

بر بستري از دود

در منجلاب فاضلاب هاي

اين پايتخت سرد

در قلب گند گرفته اش

بر اندامش

كه چون بستري

شعرهايم از افق هايش طالع مي شوند

شعر كه بگويم

خواهي رفت

با كوله بار دردهايت بر دوش

واشك هايت

كه دريا مي شوند بر گودي سينه ات

سنگلاخ ها بر پاهايت بوسه مي زنند

و راه ها هبه مي كنند زخم را بر اندامت

شعر كه بگويم

ديگر گريزي نيست

تو اسير دستهايم خواهي بود

و من خواهم سرودت آنچنان كه مي خواهم

غرقه دردها،غرقه اشك ها

چشمهايت را خواهم سرود

از دردها و جنگل هاي دور

سينه ات را از پرندگاني كه مي گريند

لبانت را از نمك هاي خشكيده بر ساحل هاي گرم

صدايت را از همه مغز بادام هاي تلخ

چرا كه تو رام دست هاي مني

و بر صفحه هاي دفترم مي نشانمت آنجا كه بخواهم.....

****

عشق

شهوت

نياز

هرچه مي خواهي نامش كن

چرا كه من

خواهم سرودش......

كيست كه بر در مي كوبد شباهنگام؟

كيست كه مي خواند بر راه

كه اشك مي ريزد

كه فرياد مي زند

كيست كه مي آيد در تاريكي شامگاه؟

كيست كه مي گويد دوستت مي دارم؟

كيست كه اسير لق لقه ماندن و رفتن است؟

كيست؟

چه كسي را سر دانستن است؟

كيست كه بخواهد بداند خنياگران پير

اشكها را تصنيف مي كنند

با اشعار ستارگان

با زباني كه به يغما رفت

و رقص كاهلانه مرزهاي روز

كه آرم آرام

خانه مي كند بر بسترم

روز نو را سر فرياد نيست

بگذار آرام بخواند دردهاي ژرفش را

بگذار بگويد

بگذار از زبان من بخواند

سرود راه هاي دور را

چرا كه هيچكس را سر دانستن نيست

چرا كه هيچكس ندانست فريادم را

كه هزار پرنده تلخ در حنجره ام سرود رفتن مي خوانند

كه هزار پيچك مست پاهايم را به آغوش كشيده اند

كيست كه بداند خون خشكيده بر زمين

از براي شاعريست كه شعرش را مي جست

كه شعرش سوار بر بالهاي باد

شب ها را جسته بود و روزها را

كيست كه بداند؟

كيست كه بخواهد بداند؟

چراكه فرياد را آنچنان توان نيست كه

بر گوش هاي ناتوان اين شهر بوسه زند

كيست كه بخواهد بداند؟...

سخت است فرياد بودن

فرياد زدن

پرگشودن

پرواز كردن

در اين شهر سپيد پوش

كه از قبرستاني باز مي گردد

با همه مرگهايش در سينه

همه مويه هايش بر دهان

و پرنده اي كوچك در دستش

كه ناي پروازش نيست

سخت است دوست داشتن

دوست داشته شدن

گفتن كه دوستت مي دارم

شاعر شدن

شعر گفتن

در اين شهر بي خيابان

كه همه تقلاي رفتن است

بي هيچ راهي در پيش

بي هيچ راهي در پس

و اشك هايش در سوگ مسافراني

كه باز مي گردند

كه نرفته باز مي گردند

سخت است خود بودن

قد كشيدن

بوسه اي دادن به روياها

زيستن براي روياها

زيستن با روياها

سختن است گريستن

سخت است اشك بودن

در اين شهر بي رويا

در اين شهر بي كابوس

سخت است زاده شدن

سخت است زاييدن

سخت است بال گشودن

پر زدن

و گفتن كه دوستت مي دارم

كه دوستم بدار

كه مي خواهم بزرگ باشم

كه مي خواهم بزرگ باشي

سخت است

در اين شهر موحش

چرا كه

فرياد هاي بزرگمان مويه هايي شد

از براي آب و نان

پس دوستم ندار

پس نگو دوستم مي داري

تا دوستت بدارد اين شهر تلخ...

كودك درد داشت

كودك

 چشمهاي كوچكش را بست

مردي ندا داد:

كودك برخيز!

كودك خنديد

كودك پرواز كرد

كودك

 چشمهاي كوچكش رابست

شاعر فرياد زد:

كودك برخيز!

كودك خنديد

كودك پرواز كرد

كودك

 چشمهاي كوچكش را بست

من گريستم

من فرياد زدم :

كودك برخيز!

كودك برخيز !

اشك هايم را بنگر

كودك برخيز!

كودك نخنديد

كودك پرواز نكرد

كودك سرد بود

كودك ديگر درد نداشت

كودك پرواز نكرد

كودك رفته بود

كودك

 چشمهاي كوچكش را بسته بود

كودك

ديگر درد نداشت....

۲-