چاره چيست؟

من ايمان آوردم

به وحشت اتاق تاريك

و پنهان شدم

در لابلاي

اولين اشك شور

من حس كردم

هرزگي چشمان خورشيد را

وقتي كه از زور شهوت

دو دو مي زد

من ديدم

سزيف را

وقتي كه پنهان مي شد

در پر

كلاغ هاي مهاجر

و ايكاروس را

وقتي كه از زور ترس

خود ارضايي مي كرد

من در اتاق تاريكم

به افسانه ها خنديدم

و شاعران بزرگ را

با دست هاي كوچكم

خنداندم

اما چاره چيست؟

من محكوم به خنديدنم

در اتاق تاريك و اشك

به زباني كه نمي دانم

از بر مي كنم

تا  فرياد خورشيد را

به زبان مرگ

در گوش اين استكان چاي كنم

تا شايد روزي

دريايي را

كه از چشم هاي من دزديده

پس دهد!

براي من

دو هفتا مي شود شصت

چرا كه من

نسبم مي رسد به اقليدس!

۲-عاشقانه

عاشقانه ترين

زمزمه ي روزم

فحش ناموسيست

كه نقش مي بندد

بر تن اين روز آفتابي

نفس كشيدن

عرق كردن

و هواي سنگين اتوبوس

كسي نياز به پرواز دارد؟

۳-وارونگی

جهان را

وارونه مي بينم

در چشمهاي وارونه ات

وارونه گي

وارونه گي

و دنياي بينهايت بي رحمم

بي نهايت ديوانه مي شود

درعمق چشم هاي مبتذلت

كسي چه مي داند؟

زيبايي

پر از ديوانگي است 

تو مي شوي تخته خوابي

كه بران غلت مي زند

تا شايد روزي

شاهزاده اي

سوار بر فرهنگ لغات

براي بردنش بيايد

و به زبان افسانه ها سخن بگويد

افسوس كه نمي داند

زبان افسانه ها

از لغت خالي است

كوسه هايي

از جنس درد دارم

كه روزي سه بار مي خندند

و هزار بار مي ميرند

و نهنگ هايي كه

از بر شكسپير مي خوانند

و هر شب خواب مكبث را مي بينند

ماهيان عظيمي

كه از نوزادها مي ترستد

و خودشان را

براي عجوزه ي همسايه

لوس مي كنند

تا برايشان

نيچه بخواند

افسوس

كه هيچ ماهي سرخ كوچكي

در تنگم نمي گنجد...