این زخم

        که می تازاند بر سینه ام

مگر آسمانی در سینه  دارد،

که چنین

بی قرار ِ آفتابی تازه است ؟

نامت که زمزمه شد

گویی هراسی گنگ

زمین را برد

به خانه ی بادهای سرگردان

و من

با خنجری از نقره صدایت

لکنتی را کشتم

که میراث ِ اطلسی های سبز بود....

          آهی کشید و رفت.

این جا٬

     هیچ بساطی  

                خواب آسوده

                             حراج نکرده است!

شکسته تر از خورشید

                  در محاق غروب

با سینه ای از رنگ شب

و پیراهنی که بوی باد می داد،

                                     صدایت زدم

و تو

تقویم را نشانم دادی

که پر بود

        از روزهای ناتمام....

باران که هیچ،

            اشک هم ببارد

ایمان نخواهم آورد

که اطلسی های باغچه

                      سبزند

و سگ لرزهای من٬

                  همه از شوق هوای کسیست

که از آن سوی دیوار٬

                  با سه شمعدانی می آید....