1-

شتاب کردم !

         آمدم با دو پایم

                    و پلکی که سنگینی قرنها را داشت...

***

عاقبت صدایت آمد

                 که می خواندیم

و افق رنگ بالهایت را داشت.

تعفن شهر

        با هزار خیابان سربی اش

                              می رفت تا باغی از تیرهای گز

و چه مادرانه آغوش می گشودی

بر ضجه های این شهر معصوم

که پر بود

       از عابران عرق کرده

                    از فحش های ناموس

                                   و باکره گانی هرجایی

                                                   که با طناب های دارشان

                                                                    تبعیدت می کنند به لذتی یخ.

عاقبت صدایت آمد.

آغوش گشودم

         و تو با پرهایی

                   به وسعت تمام نیرنگ های تاریخ

                                           تیر گز را سوغات آوردی.

***

2-

آمدم

   و این طعم دهانم بود،

                  این سیاهی گس

                               که مزه ی خون و خاک می داد...

***

دستانت بود

        که تیر خلاص را زد

                           بر پیکر فریادم.

تو آمدی

      و خون را شستی

                    از تن این عفریت نیمه جان

                                           کز تبار تاریخ بود،

شب چه نزدیک می شد

                   به تیرگی چشمانم

                                وقتی آتش گشودی

                                             بر پرهای شب،

و سقوط پرواز کنان

                نوش دارو خواباند

                                بر تن کوچه های منگ،

که حنجره ام را

            به گناه خواهش آب

                           می سپردند به بی جایی.

تو آمدی

     با دستان لرزانت

                 که به اندازه تمام عطش ها قدمت داشت

و شهر را بر پایت نشاندی.

***

3-

آمدم

  و آخرین تصویر

           در حنجره سینه ام

                           صدای نعره کمانی بود

                                            که تیر را آورد

                                                          تا تاریکی چشمانم...

***

تیر را

    لغزاندی بر کمانت،

من اما خیره بودم

              بر بی قراریِ فصلی،

                              که شکل مادرم بود.

تیر را

   لغزاندی بر کمانت

            و درد را مهمان کاسه ی چشمم کردی.

تمام خیابان

      بر لرزش سینه ام خندید

                        و من می دانستم

                                  که این رویین تنی

                                           خسته تر از آن است

                                                        که عطش پرواز را پس زند.

پس من اینجا ایستادم

           با خورشیدی که سرد می شد

                            و خانه ای که باغ تیرهای گز بود،

من اینجا ایستادم

          و آخرین تصویر

                      خستگی بازوانت بود.