ایستاده ای

        ایستاده است

خیالت بر درگاه.

پر کرده ای

        پر کرده است

اتاق را

        نفس هایت.

عقربه

      ساق هایت را

                   ایستاده،

پنجره

     صورتت را

                  آبستن است،

و تقویم

      فردا را می شمارد

                      که خواهی آمد

                                که خواهد آمد

                                          با زخمی بر سینه

                                                       و خنجری بر دست !

زبانم لال !

همین فرداست

          که تختت دریا شود

                      و من غرق شوم

                                   در ملافه های خیس پدرم

                                   که برای ما

                                   به عاریه از زندان های تبعید     

                                   سوغات آورده بود.

زبانم لال !

همین فرداست

          که تو دهان شوی

                    و من یک ریز فریادهای مادرم شوم

                                  که باز گشنه خوابش برده

                                 و خوب می داند

                                 که ندانستن عبارت از چیست !

زبانم لال !

شاید زبانت لال !

می ترسم همین فردا

         باز تو دست شوی

                  و من تمام گونه های عالم

                                          که دیگر عادت دارند

                                          که سرخ باشند

                                          از سیلی دست هایت !

 ساده تر از

          چند کلامی که در دفترم دارم،

و حتی ساده تر از

          آن هفت شعری که در چشمی جا گذاشته ام

          و از آن پس تمام دیوارها را شعر می بینم،

و شاید ساده تر از،

          آن دردی که در ابتدای تاریخ،

                                     یک شب،

                                           مادرم را از خواب پراند،

و به ساده گی آن نفس زدن هایی

           که نامم را می کشید تا تختت،

و خیلی ساده تر از

         تمام ساده گی های

                    دشوار این شهر،

هوس دست هایت را داشتم

              که خورشید را صبح به صبح

                             به آواز هجاهای نامم کوک می کرد

و زمین را ندا می داد تا گندم شود

و هوس دست هایت را،

                در دفتر نبودنم،

                         پلک به پلک شعر می کرد.....                 

پ.ن: امروز قرار بود تابستان باشد و تابستان قرار بود آفتاب گرمی داشته باشد. اما امروز نه تابستان است و نه حتی آفتابی دارد. خورشید جایی میان غبارهای مسافر گم شده و کرختی می کارد و لکنت درو می کند. این لکنت هم می شود پای شعرهای منی که زاده این روزم. زاده ۱۵ تموز. از صبح نگاهم را دوخته ام به پنجره که ببینم آیا بی خورشیدی٬ تیر خلاص را خواهد زد به تن این تابستان یا نه. از صبح منتظر برفم٬ که ببارد و زخم را بشوید از تن میلاد ِ این شاعر که نصفش را در جایی٬ در ابتدای تاریخ جا گذاشته....

پ.ن:  نمی دانم چه بگویم٬ در برابر این لطفی که فرشاد برایم شعرش کرده.(+)

                                                                     برای ندا / نداها

بر آن فلات

        که زخم می سوخت

که عقربه خواب می رفت

که شب قد می کشید

                     تا سکوت ظهر،

بر آن فلات

       که ویرانی پشت سینه شب خواب می رفت

و سه پلک فاصله بود

        میان تولد و خون،

بر آن فلات گنگ

         بر آن لحظه نجوا

که دست، همدوش زخم و مرگ

می رفت تا ابتدای نبودنت،

       با ساق اسب های دشت زاده شدی

                  که باران بودی

                              که ندا بودی

                                       که مادرت از سینه " قدم خیر* " بود

                                       و پدرت

                                            از تبار بی قراری اطلسی های آسمان....

* قدم خیر -  توضیح اضافه آنکه زنیست سیاه چشم از تبار لرستان٬ که در ترانه های محلی آن دیار افسانه شده....

پ.ن : کمی دیر٬ کمی گنگ....