این مرد بی چشم

دیگر آخرین فنجان چایش را

                            سرکشیده.

مه را از یاد برده،

                 فردا را

                      خیابان را

                            تیرهای چراغ برق را

و در آخرین صفحه دفترچه اش

                               نگاه آن رهگذر بی تاب را

                                                       شعری کرده در سه خط.

این مرد بی چشم

دیگر آخربن فنجان چایش را

                           سرکشیده،

                                چشم هایش را

                                       در دست گرفته

                                                    و بی تاب

                                                           می دود برای آخرین قطار این شهر

                                                            که راه برگشت را از یاد برده است....

از این صفحه

        این کتاب

               این سخن،

که لمس بود

             میان دستهای من و

                                شرمگاه ِ گرم ِ این شور،

که عطش بود

             میان بوسه های من و

                                صدای لرزان این خواهش،

که حرکت بود

            میان بی شکیب ِ مردی من و

                                 آرام ِ کرختِ این تقلا،

که بودن بود

          میان نبودن های من و

                                 بودن بی انتهای این نجوا،

از این سخن

         این کتاب

               این صفحه،

هیچ پیغام آوری

             آسمان را بشارتی نیاورد

                                   چرا که فلات سینه ات

                                                         تنها در بوسه های من اش

                                                                                   زمزمه کرده بود....